Με βάση τα στοιχεία του υπ. Παιδείας, υπό κατάληψη βρίσκονται περί τα 350 σχολεία. Η ΟΛΜΕ πάντως εκτιμά ότι ξεπερνούν τα 400. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Θ. Ρουσόπουλος ανέφερε ότι για να αναπληρωθούν οι χαμένες ώρες δεν θα γίνουν εκδρομές και περίπατοι. Μάλιστα, στην περίπτωση που οι καταλήψεις συνεχιστούν, θα ληφθούν και άλλα μέτρα. Από την άλλη, κάλεσε «τους δασκάλους, τους καθηγητές και τους γονείς να συμμετέχουν δημοκρατικά -και αυτοί- στο δικαίωμα κάθε μαθητή να μάθει γράμματα» ,ενώ υπαινίχθηκε ότι πίσω από τις καταλήψεις υπάρχουν πολιτικά και μη κίνητρα, αρνούμενος πάντως να πάρει σαφή θέση για το εάν κόμματα υποκινούν τις καταλήψεις. (Μ.Μ.Ε)Ούτε οι ίδιοι οι μαθητές που κάνουν καταλήψεις στα σχολεία τους, πολυπιστεύουν ότι ασκούν έτσι αποτελεσματική πίεση στην κυβέρνηση. Σχεδόν 7 στους 10 αναγνωρίζουν ότι, με το έθιμο να εξελίσσονται οι καταλήψεις πάντα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, «η κυβέρνηση ξέρει ότι σύντομα θα εκφυλιστούν και δεν υποχωρεί». Κατανοούν, επίσης, ότι «κανένας δεν δίνει σημασία για το αν στο σχολείο γίνονται ή όχι μαθήματα». Ας είναι καλά τα φροντιστήρια...
Ωστόσο, περίπου οι μισοί Έλληνες μαθητές έχουν λάβει μέρος σε καταλήψεις και το ένα τρίτο σε περισσότερες από μία, καθώς οκτώ στους δέκα πιστεύουν ότι είναι το μόνο μέσο πίεσης, έστω και αναποτελεσματικό. Δεν τις θεωρούν πάντως «υποκινούμενες», αφού το 30% βλέπει να πρωτοστατούν σε αυτές άτομα χωρίς σαφή πολιτική τοποθέτηση, ενώ το 26,1% θεωρεί ότι πρωτοστατούν προσκείμενοι γενικά στην αντιπολίτευση.
Αυτά τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα εξάγονται από έρευνα που είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια .
Από τις απαντήσεις φαίνεται, επίσης, ότι στο μυαλό πολλών 16ρηδων η κατάληψη δεν έχει χαρακτήρα «εκτός νομιμότητας» πράξης που συνήθως έχει για τους ενηλίκους. Τα παιδιά, όχι μόνο δεν θεωρούν ότι καταλύουν τη νομιμότητα εκείνη τη στιγμή, αλλά συχνά έχουν την ανοχή και ενίοτε την υποστήριξη γονιών και καθηγητών: το 74,6% των μαθητών αναφέρει ότι «οι περισσότεροι καθηγητές κατά βάθος χαίρονται όταν γίνονται καταλήψεις» και το 43,5% λέει ότι «οι περισσότεροι καθηγητές δηλώνουν ανοιχτά υπέρ των καταλήψεων και υποστηρίζουν τους αγώνες μας».
Κατόπιν αυτών, το 52,4% των μαθητών πιστεύει ότι όποιος αποφασίζει να τηρήσει τους νόμους, δεν είναι αγωνιστής! Θεωρούν «αγώνα» και «νομιμότητα» έννοιες ασυμβίβαστες, ενώ το 31,7% διαφωνεί ότι κάθε παραβάτης του νόμου, συνεπώς και ο αγωνιστής, όταν τον παραβαίνει, πρέπει να τιμωρείται. Και το 80% δηλώνει ότι «όταν είναι βέβαιο ότι πολλοί κάθε μέρα δεν σέβονται τους νόμους και τους παραβιάζουν, δεν τους αναγνωρίζω δικαίωμα να μου λένε ότι η κατάληψη είναι παράνομη». Δεν έχουν κι άδικο. Μόνο που έτσι προετοιμάζουμε τα παιδιά για μια ενήλικη συμπεριφορά, όπου ο αγώνας δεν θα γίνεται με σεβασμό στη νομιμότητα...
Η πλειονότητα των μαθητών, πάντως, πιστεύει ότι τις ενδεχόμενες καταστροφές πρέπει να τις πληρώνουν αυτοί που τις κάνουν, αν και εδώ υπάρχει ένα διόλου αμελητέο ποσοστό (29%) που δεν το δέχεται ούτε αυτό, ενώ πάνω από 75% πιστεύει ότι δεν μπορούν να τιμωρηθούν όσοι πρωτοστατούν στις καταλήψεις, γιατί αυτό σημαίνει «ποινικοποίηση του σχολείου» Με αυτά ως δεδομένα μπορούμε να πούμε ότι οι καταλήψεις είναι επαρκώς αιτιολογημένες στην συνείδηση του μέσου Έλληνα.
Πόσο καλό όμως κάνουν στο μεγάλο πρόβλημα της Παιδείας; Ας εξαιρέσουμε τις ζημιές και τις χαμένες ώρες διδασκαλίας. Ας εξαιρέσουμε ακόμη και το γεγονός ότι οι μαθητές χρησιμοποιούνται για κομματικούς σχεδιασμούς ,η μεγαλύτερη ζημιά που προκαλούν είναι ότι εκπαιδεύουν μια νέα γενιά στην ανομία που διά των καταλήψεων διδάσκεται , ότι όλοι μπορούν να έχουν διεκδικήσεις χωρίς υποχρεώσεις, ότι μπορούν να μεταθέτουν ευθύνες , και ότι ο νόμος ή η παρανομία είναι θεωρητικά έννοιες ,χωρίς πραγματικές επιπτώσεις . . . .